नमस्कार म इन्दु
प्रस्तुत छ, 'गाइघाट डायरीज' को अर्को भाग:
भाग २: मनको आँधी र मौनताको दूरी
आइतबारको बिहानी। अघिल्लो दिनको यात्राको थकान शरीरमा भए पनि मनमा भने अझै चतराको चिसो हावा र धरानको त्यो न्यानो साथको महसुस जीवितै थियो। इन्दु बिहानै तयार भएर विद्यालयतर्फ लागिन्। हातमा चक र डस्टर भए पनि उनको ध्यान भने मोबाइलको स्क्रिनमा थियो— कतै सन्तोषको म्यासेज आयो कि?
यता सन्तोष आफ्नो ड्युटीमा व्यस्त थिए। दिउँसोको टन्टलापुर घाममा गेट बाहिर एउटी युवती अलि हतारिएको मुद्रामा आइन्। सेतो एप्रन झोलामा कोचेकी, गलामा स्टेथोस्कोप झुण्ड्याएकी— उनी थिइन् शोभा। सन्तोषले ठम्याउन केही बेर लाग्यो, तर जब उनले मुस्कुराउँदै "सन्तोष, चिनिनौ मलाई?" भनिन्, सन्तोषको दिमागमा १० वर्ष अगाडिको स्कुलको कक्षाकोठा नाच्यो।
"शोभा? तिमी यहाँ?" सन्तोषको स्वरमा आश्चर्य र खुसी दुवै थियो।
"हो नि, म अहिले यहीँको अस्पतालमा नर्सिङ अफिसर छु। तिमी त कति बदलिएछौ!"
उनीहरूबीच पुराना दिनका कुरा भए। नम्बर साटासाट भयो। शोभाको हँसिलो स्वभाव र पुराना यादहरूले गर्दा सन्तोषले समय बितेको पत्तै पाएनन्।
#मौनताको प्रहार
त्यही साँझ, इन्दुले विद्यालयबाट फर्किनेबित्तिकै सन्तोषलाई फोन गरिन्। तर, सन्तोषको फोन 'व्यस्त' देखायो। उनले म्यासेज गरिन्, तर 'सिन' भएन। सन्तोष शोभासँग पुराना साथीहरूको हालखबर सोध्नमा मग्न थिए।
इन्दुको मनमा कुरा खेल्न थाल्यो:
"हिजोसम्म त एक मिनेट ढिलो हुँदा पनि छटपटाउने मान्छे, आज किन यसरी मौन? कतै केही भयो कि?"
रातको १० बज्यो। बल्ल सन्तोषको म्यासेज आयो— "आज एउटी पुरानो साथी भेटिएकी थिई, कुरा गर्दागर्दै समय गएको पत्तै भएन। सुत है, गुड नाइट।"
त्यो छोटो र ओभानो म्यासेजले इन्दुको मनमा चिसो पस्यो। उनले केही लेख्न खोजिन्, तर औंलाहरू कामे। "पुरानो साथी? को होला?" भन्ने प्रश्नले उनलाई रातभरि सुत्न दिएन।
#त्रिकोणात्मक संवादको मोड
भोलिपल्ट, सन्तोष र शोभा चिया पसलमा बसिरहेका थिए। संयोगवश इन्दु त्यही बाटो भएर विद्यालय जाँदै थिइन्। उनले सन्तोषलाई अर्कै केटीसँग हाँसेर कुरा गरिरहेको देखिन्। सन्तोषले इन्दुलाई देखेनन्, तर इन्दुको मुटुमा भने वाण लागे झैँ भयो।
त्यही साँझको एउटा दृश्य:
शोभा (फोनमा): "सन्तोष, आज तिमीसँग कुरा गरेर कस्तो आनन्द आयो। पुराना दिन सम्झिँदा त अझै स्कुलमै छौँ जस्तो लाग्छ। भोलि बिदा छ, कतै घुम्न जाने होइन त?"
सन्तोष: "हेरौँ न त शोभा, समय मिल्यो भने पक्कै जाऔँला। तिमीसँग कुरा गर्दा पुराना यादहरू ताजा हुन्छन्।"
त्यही समयमा इन्दुको म्यासेज आउँछ।
इन्दु: "सन्तोष, आज तिमीलाई कतै देखेकी थिएँ। धेरै खुसी देखिन्थ्यौ, सायद म नहुँदा पनि तिम्रो समय राम्रै बित्ने रहेछ।"
सन्तोष (हतारमा): "त्यस्तो होइन इन्दु, उनी मेरी पुरानो साथी हुन्। तिमी किन सानो कुरामा शंका गर्छौ?"
इन्दु: "शंका होइन सन्तोष, यो त मेरो हक हो। तिमीले मलाई समय दिन छाडेर 'पुरानो याद' मा हराउन थालेपछि मेरो मन त तड्पिन्छ नि, होइन र?"
#दुविधाको भुमरी
अहिले सन्तोष एउटा यस्तो दोबाटोमा छन्, जहाँ एकातिर वर्षौँपछिको मित्रता छ भने अर्कातिर भर्खरै मौलाउँदै गरेको गहिरो प्रेम। शोभाको इन्ट्रीले सन्तोषलाई केही बेरका लागि भए पनि अलमल्याइदिएको छ। तर इन्दुको मौन रुवाइ र म्यासेजको पर्खाइले गाइघाटको त्यो शान्त साँझलाई अब अशान्त बनाउन थालेको छ।
इन्दु आफ्नो कोठामा बसेर डायरीमा लेख्छिन्:
"सप्तकोशीको पानी जस्तै कञ्चन थियो हाम्रो सम्बन्ध, तर आज यो शंकाको धुलोले किन धमिलो हुँदैछ? सन्तोष, के तिम्रो त्यो निधारको चुम्बन र नेपालटारको त्यो सपना सबै झुटो थियो?"
सन्तोषको मनमा एउटा ठूलो आँधी चलिरहेको थियो। एकातिर १० वर्षपछिको साथी शोभासँगको त्यो रमाइलो कुराकानी र अर्कोतिर इन्दुको चित्त दुखाइ। त्यही अलमलका बीच मोबाइल बज्यो— घरबाट आमाको फोन थियो।
"हेलाे बाबु, भोलि घरमा पूजा छ। आउँदा अलिअलि नयाँ खुजुरा पैसा र फलफूल लिएर आइज है," आमाको स्वरमा एउटा छुट्टै उत्साह थियो। सन्तोषले 'हुन्छ' भन्न नपाउँदै आमाले थप्नुभयो, "साँच्ची बाबु, इन्दुलाई नबिर्सी साथै लिएर आइज है। उनी बिना पूजा खल्लो हुन्छ।"
आमाको यो कुराले सन्तोषको मनको ढ्याङ्ग्रो अझै जोडले ठोकियो। एकातिर शोभासँग भोलि घुम्न जाने वाचा भइसकेको थियो, अर्कोतिर आमाको आदेश र इन्दुको मौन विद्रोह। उनले केही बेर सोचे र एउटा निर्णयमा पुगे। उनले शोभालाई म्यासेज पठाए— "शोभा, भोलि घरमा आकस्मिक पूजा परेकाले म गाउँ जानुपर्ने भयो। २-३ दिनपछि भेटौँला है।"
सन्तोषले तुरुन्तै इन्दुको म्यासेजको रिप्लाई गरे र भेट्ने प्रस्ताव राखे। साँझको धुमिल प्रकाशमा इन्दु पिपल चोक आइपुगिन्। उनको अनुहारमा अझै पनि त्यो बिहानको 'शंकाको छाया' बाँकी नै थियो। तर जब सन्तोषले आमाले उनलाई पूजामा बोलाउनुभएको कुरा सुनाए, इन्दुको अनुहारमा एकाएक चमक आयो। 'के खोज्छस् कानो, आँखो' भनेझैँ भयो उनलाई।
"साँच्चै आमाले मलाई नै बोलाउनुभएको हो त?" इन्दुले सोधिन्।
"हो नि, आमाले तिमी नआई पूजा नै सुरु हुन्न भन्नुभएको छ," सन्तोषले ठट्टा गर्दै माहोललाई हलुका बनाए।
इन्दुले तत्कालै हेडमास्टरलाई फोन गरेर दुई दिनको बिदा मागिन्। त्यो साँझ उनीहरूले गाउँका लागि चाहिने १२ मसला, चिनी, र फलफूल पसलबाट ताजा स्याउहरू किने। भोलि बिहानै भेट्ने वाचा गर्दै उनीहरू छुट्टिए।
#नेपालटारको यात्रा र कानेखुसी
भोलिपल्ट बिहानै इन्दु सानो झोला बोकेर सन्तोषको कोठा अगाडि आइपुगिन्। सन्तोषले आफ्नो चमकधमक भएको मोटरसाइकल निकाले। गाइघाटको बजार छोडेर उनीहरू गैरुन, चुहाडे र सोलमारीको बाटो हुँदै अघि बढे। पहाडका घुम्तीहरूमा सन्तोषले मोटरसाइकल हुइकाउँदा इन्दुले उनलाई अलि कसिलो गरी समात्थिन्। त्यो स्पर्शले अघिल्लो दिनको सबै तित्तता मेटाउँदै थियो।
जब उनीहरू नेपालटार बजार पुगे, त्यहाँको माहोल अलि फरक थियो। सन्तोष आफ्नो मोटरसाइकललाई मान्छेलाई भन्दा बढी माया गर्थे, कसैलाई छुनसम्म दिँदैनथे। आज त्यही मोटरसाइकलको पछाडि एउटी सुन्दर युवतीलाई देखेपछि बजारका मान्छेहरू कानेखुसी गर्न थाले— "सन्तोषको पक्कै चक्कर चलेछ है!"
त्यत्तिकैमा, उनीहरूको अगाडि सन्तोषको पुराना साथी नमराज मगर आफ्नो बाइकमा टुप्लुक्क आइपुग्यो।
"ओई केटा! आफूलाई भन्दा बढी माया गर्ने यो बाइकमा त आज तगडा मान्छे पो देख्छु त?" नमराजले जिस्काउँदै भन्यो, "के हो लभ चक्कर हो कि क्या हो? हामीलाई त पत्तै छैन!"
सन्तोष अलि लजाए। उनले विस्तारै भने, "हैन यार, साथी हो।" तर नमराजको हाँसोले बताइरहेको थियो कि उसले कुरा बुझिसक्यो। सन्तोषले कुरा धेरै नलम्ब्याई बाइक हुइँक्याए र बिरौटास्थित आफ्नो घरको बाटो लागे।
#घरमा स्वागत
घरको आँगनमा पुग्दा आमा कलश लिएर कुरिरहनुभएको थियो। सन्तोष र इन्दुलाई सँगै देख्दा आमाको अनुहारमा जुन खुसी देखियो, त्यसले इन्दुको मनमा रहेको शोभाप्रतिको सबै डर र असुरक्षालाई एकै निमेषमा पखालिदियो।
#जङ्गलमा मङ्गल र गाउँको न्यानोपन,
बिरौटाको त्यो शान्त ठाउँ पूजाको तयारीले गुञ्जायमान थियो। राति अबेरसम्म सन्तोषका बुबाले पुराना दिनका कुरा सुनाउँदै हुनुहुन्थ्यो। आँगनमा मधुरो बत्ती बलिरहेको थियो, र सबैजना एउटा सानो घेरा बनाएर बसेका थिए।
"बुबा, त्यो सिमलको रूखमुनि भेटिने भूतको कथा सुनाइदिनु न," सन्तोषले ठट्टा गर्दै भन्यो।
बुबाले खैनी माड्दै रहस्यमयी स्वरमा भन्नुभयो, "ए बाबु, त्यो त साँचो कुरा हो नि! एकपटक म राति खेतमा पानी लगाएर फर्कँदै गर्दा ठ्याक्कै त्यहीँ एउटा सेतो छायाँ देखियो। इन्दु नानी, तिमी त डराउँछौ होला, तर पहाडका यी भीरपाखामा कति यस्ता कथाहरू लुकेका छन्।"
इन्दुले सन्तोषको हात अलि कसिलो गरी समात्दै भनिन्, "बुबा, म त यस्तै कथा सुन्न त आएको नि!" आमाले हाँस्दै थप्नुभयो, "हेर हेर, यिनीहरूलाई त डर पनि लाग्दैन। ल अब सुत, भोलि बिहानै जङ्गल जानु छ।"
#जङ्गलको त्यो एकान्त क्षण
भोलिपल्ट बिहानै, गाउँमा कुखुरा बास्नुभन्दा अगाडी नै सन्तोष र इन्दु हातमा हँसिया र नाम्लो लिएर जङ्गलतिर लागे। शीतले भिजेको घाँस र चराचुरुङ्गीको चिरबिर आवाजले जङ्गल निकै मनमोहक देखिन्थ्यो।
एउटा अलि एकान्त ठाउँमा पुगेपछि सन्तोषले घाँस काट्न छोडेर इन्दुलाई हेरिरह्यो। इन्दुको निधारमा चिटचिट पसिना आएको थियो, जसले उनलाई झन् सुन्दर बनाएको देखिन्थ्यो।
"इन्दु," सन्तोषले मधुरो स्वरमा बोलायो।
"हजुर?" इन्दुले घाँसको मुठा बाँध्दै टाउको उठाइन्।
सन्तोष बिस्तारै नजिक गयो र इन्दुको हात समात्यो। "यो जङ्गल, यो एकान्त... लाग्छ समय यहीँ रोकियोस्।" इन्दुको गाला लाजले रातो भयो। उनले नजर झुकाइन्। सन्तोषले बिस्तारै उनको चिउँडो समातेर अनुहार माथि उठायो। दुवैका आँखाहरू एकअर्कामा हराए।
जब सन्तोषका ओठहरू इन्दुको ओठको नजिक पुगे र एउटा न्यानो 'चुम्बन' मा दुवै हराउनै लागेका थिए, अचानक झाडीपछाडिबाट मान्छेहरूको पदचाप र गफगाफ सुनियो।
"ओई, यतातिर घाँस राम्रो छ है, यतै काटौँ!" कोही बोलिरहेको थियो।
झसङ्ग हुँदै दुवैजना आ–आफ्नो ठाउँमा फर्किए। सन्तोषले हत्तपत्त हँसिया चलाउन थाल्यो भने इन्दुले हतार–हतार भुइँको घाँस बटुल्न थालिन्। दुवैको मुटुको धड्कन तेज थियो, तर अनुहारमा भने 'केही नभएझैँ' भाव ल्याउने कोसिस गरिरहेका थिए।
#स्थानीय स्वाद र भालेको मोलमोलाई
घाँसको भारी तयार भएपछि इन्दुले लामो सुस्केरा हाल्दै भनिन्, "ला, कस्तो तिर्खा लाग्यो!"
सन्तोषले सम्झियो, नजिकै उसका सानाबाउ पर्ने तामाङ दाइको घर थियो। उनीहरू त्यहाँ पुगे। "सानाबाउ, पानी पाइन्छ कि भन्दै आको?"
"किन नपाउनु सन्तोष बाबु, आउनुस् बस्नुस्," सानाबाउले न्यानो स्वागत गरे। आँगनमा दुई–तीनवटा ठुला र तगडा लोकल भालेहरू 'कुकुरी काँ' गर्दै उफ्रिरहेका थिए।
त्यो देख्नेबित्तिकै सन्तोषको मुखमा पानी आयो। "आज त पूजाको प्रसादसँगै यो लोकल भालेको झोल भए कस्तो होला इन्दु?" उनले आँखा झिम्काउँदै सोध्यो।
इन्दुले पनि मुसुक्क हाँस्दै सहमति जनाइन्। १८ सयमा एउटा रातो र तगडा भालेको कुरा मिल्यो। सन्तोषले घाँसको गह्रौँ भारी ढाडमा बोक्यो भने इन्दुले जिउँदो भाले दुवै खुट्टा बाँधेर हातमा समातिन्। त्यो दृश्य निकै रमाइलो देखिन्थ्यो— गाउँको शुद्ध प्रेम र जिम्मेवारीको समिश्रण।
#पारिवारिक रमाइलो
घर पुग्नेबित्तिकै माहोल झन् रमाइलो भयो। इन्दु र सन्तोषले मिलेर तातो पानी बसाले। सन्तोषका सिपालु हातले कुखुरा बनाउन थाले।
बुबा पिँढीमा बसेर लसुन र अदुवा केलाउँदै हुनुहुन्थ्यो भने आमा भान्सामा सिलौटामा मसला पिस्दै हुनुहुन्थ्यो।
"आज त बुहारीले ल्याएको भालेले गर्दा भान्सा नै मग्मगाउने भयो," बुबाले जिस्क्याउँदै भन्नुभयो।
इन्दुले लजाउँदै भनिन्, "हैन बुबा, सन्तोषले नै रोज्नुभएको हो।"
त्यो दिनको खानामा एउटा छुट्टै मिठास थियो। सन्तोषको परिवार र इन्दुको बीचमा देखिएको यो घनिष्ठताले एउटा कुरा प्रष्ट पार्थ्यो— प्रेम केवल दुई व्यक्तिबीचको सम्बन्ध मात्र होइन, यो त दुईवटा संसारलाई जोड्ने एउटा बलियो पुल पनि हो।
क्रमशः
भाग तिन तपाईंहरुको कमेन्ट गराइमा भरपर्छ। यदि तपाइँहरुलाई यस्तो यस्तै रोमान्टिक प्रेम कहानी पढ्न मन लाग्छ भने कृपया कमेन्ट बक्समा लेख्नुहोस। र आगामी दिनमा इन्दु र सन्तोष को प्रेम कहानी के कस्तो देख्न चाहनुहुन्छ त्यो पनि लेखिदिनुहोस।❤️
Social media
Comments