आज एउटा सानो तर बिर्सनै नसकिने घटना घट्यो... 😄

 नमस्कार म इन्दु,

आज एउटा सानो तर बिर्सनै नसकिने घटना घट्यो... 😄

नुहाएर सिध्याएपछि म आफ्नो चिसो कपाल सुकाउन बाल्कोनीमा गएर उभिएँ। चिसो हावा सरर चलिरहेको थियो। हावाको हरेक झोक्कासँगै मेरा कपालका लतहरू बारम्बार उडेर मेरो अनुहारमा आइरहेका थिए। म ती लतहरूलाई हटाउने प्रयास गर्दै प्रकृतिको त्यो सामीप्यको आनन्द लिइरहेकी थिएँ।

त्यही बेला ठ्याक्कै अगाडिको घरमा बस्ने छिमेकी महाशयको नजर ममाथि पर्यो। सुरुमा त उनले यसरी हेरे, मानौँ त्यहाँ केही भएकै छैन। तर, केही क्षणमै उनको ओठमा एउटा मधुर मुस्कान छायो। उनले निकै शालीन ढङ्गले भने—

"आज त हावा पनि तपाईँको कपालसँग खेल्ने मुडमा छ जस्तो छ..."

म केही बोलिनँ, बस एउटा हल्का मुस्कान दिएर कोठाभित्र फर्किएँ। तर, अहिले पनि मेरो मनमा एउटै कुरा खेलिरहेको छ— आखिर छिमेकीको त्यो कुराको अर्थ के थियो होला? 😌

भोलिपल्ट साँझ, इन्दु आफ्नो कौसीमा बिरुवाहरूलाई पानी हाल्दै थिइन्। उनको मनमा हिजोको त्यो घटना अझै ताजा थियो। संयोग भनौँ या नियति, सन्तोष पनि त्यही समयमा आफ्नो बाल्कोनीमा कफीको कप लिएर निस्किए।

दुवैको आँखा जुधे। यसपटक सन्तोषले अलि बढी हिम्मत जुटाए र बोले, "हिजोको हावा त रोकियो, तर तपाईँको मुस्कानले भने आज पनि मेरो मनमा हलचल मच्चाइरहेको छ।"

इन्दु अलि लजाउँदै मुस्कुराइन् र भनिन्, "तपाईँ सधैँ यसरी नै कुरा गर्नुहुन्छ कि मलाई मात्र जिस्काउनुभएको हो, सन्तोष जी?"

सन्तोषले कफीको चुस्की लिँदै गम्भीर तर प्रेमिल स्वरमा भने—

 "जिस्काएको होइन इन्दु जी, साँचो कुरा कहिलेकाहीँ ठट्टा जस्तो लाग्न सक्छ। तर तपाईँको त्यो सादगीले मलाई केही लेख्न बाध्य बनाउँछ।"

#एक अर्काको नजिक,

त्यसपछिका दिनहरूमा उनीहरूबीच छोटो तर अर्थपूर्ण कुराकानी हुन थाल्यो। कहिले पुस्तकका कुरा त कहिले संगीतका। एकदिन सन्तोषले इन्दुलाई एउटा सानो कागजको टुक्रामा लेखेर पठाए— "के आज साँझ हामी सँगै चिया पिउन सक्छौँ? छिमेकीको नाताले मात्र होइन, एउटा नयाँ सुरुवातको लागि।"

इन्दुले स्वीकार गरिन्। साँझको मधुरो प्रकाशमा एउटा सानो क्याफेमा उनीहरू आमनेसामने थिए।

सन्तोष: "मलाई विश्वासै भइरहेको छैन कि म तपाईँसँग यहाँ बसिरहेको छु।"

इन्दु: "किन र? म त हिजो पनि त्यहीँ थिएँ, आज पनि यहीँ छु।"

सन्तोष: "हुन त हो, तर हिजोसम्म तपाईँ मेरो लागि एउटा टाढाको सपना जस्तै हुनुहुन्थ्यो। आज तपाईँका आँखामा आफ्नै प्रतिविम्ब देख्दैछु।"

इन्दुले आफ्नो कपाल पन्छाउँदै भनिन्, "तपाईँका शब्दहरू निकै जादुमयी छन्। सायद त्यही भएर होला, मलाई आज यो हावा पनि अर्कै लागिरहेको छ।"

सन्तोषले बिस्तारै इन्दुको हातमा आफ्नो हात राख्दै भने— "हावा त त्यही हो इन्दु, बस हाम्रो महसुस गर्ने तरिका बदलिएको हो। आजको यो सामीप्य सधैँका लागि रहन सक्छ?"

इन्दुले केही बोलिनन्, तर उनले सन्तोषको हातमा दिएको हल्का दबाब र उनको चमकले भरिएका आँखाहरूले सबै कुरा भनिसकेका थिए। बाहिर फेरि सरर हावा चल्यो, सायद उनीहरूको यो नयाँ प्रेमको साक्षी बन्न।

त्यो शनिबारको बिहानी अर्कै उमङ्ग बोकेर आएको थियो। सन्तोष आफ्नो बुलेट मोटरसाइकल टल्काएर ठिक्क परेका थिए भने इन्दु हलुका पहेंलो कुर्थामा कति खेर सन्तोष आउलान् भनेर कुरिरहेकी थिइन्। गाइघाटको गर्मीलाई छल्न उनीहरूले उदयपुर गढी जाने निधो गरेका थिए।

#यात्राको सुरुवात र त्यो सामीप्य,

सन्तोषले मोटरसाइकल इन्दुको घर अगाडि रोके। इन्दु पछाडि बसिन्, र मोटरसाइकल सरर अगाडि बढ्यो। हावाको बेगसँगै इन्दुका कपालका लतहरू फेरि सन्तोषको काँधमा ठोकिन थाले।

बाटोमा पर्ने चुहाडे र बरुवा नदीको तिरैतिर जाँदा प्रकृतिको दृश्य मनमोहक थियो। घुम्तीहरूमा जब सन्तोषले ब्रेक लगाउँथे, इन्दुको हात अन्जानमै सन्तोषको कम्मरमा कसिन्थ्यो। सन्तोष मुस्कुराउँथे र ऐनाबाट इन्दुलाई हेर्थे।

#खुद्रा पसल र चिसोको स्वाद

उदयपुर गढी उक्लिनुअघि उनीहरूले एउटा सानो खुद्रा पसलमा मोटरसाइकल रोके। टन्टलापुर घाम थियो।

सन्तोष: "इन्दु जी, अलि तिर्खा लाग्यो जस्तो छ, एउटा 'कोल्ड ड्रिंक्स' खाउँ न त?"

इन्दु: "हुन्छ, मलाई पनि धुलोले गर्दा अलि अलि प्यास लागिरहेको थियो।"

पसलको सानो बेन्चमा बसेर उनीहरूले चिसो पिए। सन्तोषले इन्दुको अनुहारमा लागेको धुलोको कण बिस्तारै आफ्नो रुमालले पुछिदिँदा इन्दुको मुटुको ढुकढुकी बढेको प्रष्टै महसुस हुन्थ्यो।

#उदयपुर गढीको उचाईमा

जब उनीहरू उदयपुर गढी पुगे, त्यहाँको चिसो हावाले सबै थकान मेटाइदियो। ऐतिहासिक किल्ला र त्यहाँबाट देखिने तराईका फाँटहरूले उनीहरूको प्रेमलाई अझै गाढा बनाउँदै थियो।

"यहाँबाट हेर्दा सबै कुरा कति सानो देखिन्छ है सन्तोष जी?" इन्दुले भनिन्।

सन्तोषले उनको आँखामा हेर्दै जवाफ दिए, "हो, तर मेरो लागि यो संसारमा सबैभन्दा ठूलो कुरा अहिले तपाईँ मेरो साथमा हुनुहुन्छ, त्यही मात्र हो।"

#नेपालटारको त्यो साँझ र सन्तोषको घर

फर्किँदा सन्तोषले एउटा प्रस्ताव राखे, "इन्दु जी, यहाँबाट अलि पर बिरौटामा मेरो घर छ, बुबाआमा पनि हुनुहुन्छ। आजको खाना त्यहीँ खाएर जाउँ न, हुन्छ?"

इन्दुले केही क्षण सोचिन् र सन्तोषको विश्वासिलो आँखा देखेर नाइँ भन्न सकिनन्।

नेपालटार पुग्दा साँझको मधुरो उज्यालो छाइसकेको थियो। सन्तोषको घरमा पुग्दा आमा पबित्राले उनीहरूलाई निकै न्यानो स्वागत गर्नुभयो। पहाडी शैलीको घर, आँगनमा मखमली फूल र भान्साबाट आइरहेको सेलरोटी र लोकल कुखुराको बास्नाले वातावरण अझै रमाइलो बनाइदियो।

खाना खाइसकेपछि मुसलधारे पानी पर्न थाल्यो। रात छिप्पिँदै गएकाले र बाटो चिप्लो हुने डरले सन्तोषकी आमाले ढिपी गर्नुभयो, "नानी, यस्तो पानीमा राति जानु पर्दैन, आज यहीँ बस।"

इन्दुको लागि यो एउटा नयाँ अनुभव थियो। सन्तोष र इन्दु राति अबेरसम्म बार्दलीमा बसेर पानी परेको हेरिरहे।

"सन्तोष जी, आजको यो दिन मेरो जीवनको सबैभन्दा सुन्दर दिन बन्यो," इन्दुले विस्तारै भनिन्।

सन्तोषले उनको हात समातेर थपे, "यो त सुरुवात मात्र हो इन्दु जि, हाम्रो सहयात्राको त धेरै माइल बाँकी छ।"

त्यो रात इन्दु सन्तोषको घरमा पाहुना बनेर बसिन्, तर उनको मन भने सधैँका लागि त्यही घरको सदस्य बन्ने सपना बुन्न थालिसकेको थियो।

#नेपालटारको सुनौलो बिहानी

रातभरिको वर्षाले नेपालटारको प्रकृतिलाई पखालेर अझै हरियो र ताजा बनाइदिएको थियो। बिहानै जुरेली चराहरूको चिरबिर आवाजसँगै इन्दुको आँखा खुल्यो। उनले झ्यालबाट बाहिर हेरिन्— बादलहरू पहाडका काखमा लुकामारी खेलिरहेका थिए।

आँगनमा निस्कँदा सन्तोषकी आमाले अँगेनामा तातो चिया बसाल्दै हुनुहुन्थ्यो।

आमा: "नानी, राति निद्रा त लाग्यो नि? पहाडको ठाउँ, अलि जाडो भयो कि।"

इन्दु: "धेरै राम्रो निद्रा लाग्यो आमा। यहाँको हावापानी नै अर्कै रहेछ।"

सन्तोषले आमाले बनाउनुभएको स्थानीय दूधको तातो चिया र मकैको खाजा इन्दुलाई टक्र्याए। त्यो साधारण चियामा पनि इन्दुले एउटा छुट्टै आत्मीयता महसुस गरिन्। बिदा मागेर गाइघाट फर्किँदा सन्तोषले ऐनाबाट इन्दुलाई हेर्दै भने, "हाम्रो घरको चियाले त तिमीलाई पहाडकै मान्छे बनाइदिएछ नि!" इन्दु मुसुक्क हाँसिन्।

#व्यस्त दैनिकी र मनको सामीप्य,

गाइघाट ओर्लिएपछि दुवै आ-आफ्नो जिम्मेवारीमा फर्किए। इन्दु पेशाले एक समर्पित शिक्षिका थिइन्। दिनभरि विद्यालयमा बालबालिकाहरूको भविष्य कोर्न व्यस्त हुन्थिन् भने सन्तोष आफ्नो दैनिक काममा खटिन्थे।

कामको व्यस्तता भए पनि उनीहरूको मन भने सधैँ एकअर्काकै वरिपरि घुमिरहन्थ्यो।

#दिउँसोको म्यासेज: "आज विद्यालयमा धेरै काम छ, बेलुका ढिलो हुन्छ कि?" इन्दुले म्यासेज गर्थिन्।

सन्तोषको जवाफ: "चिन्ता नगर, म स्कुलकै गेटमा लिन आउँछु।"

साँझ परेपछि उनीहरूको खास समय सुरु हुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ हात समाएर बिस्तारै ढिम्की मन्दिर सम्म पैदल हिँड्नु उनीहरूको प्रिय तालिका थियो। मन्दिरको शान्त वातावरणमा बसेर उनीहरू भविष्यका सपना बुन्थे।

एक साँझ क्याफेमा कफी पिउँदै गर्दा सन्तोषले सोधे:

सन्तोष: "इन्दु, स्कुलको कामले धेरै थकाउँछ होला है? तिमीलाई फुर्सद निकाल्न कति गाह्रो हुन्छ।"

इन्दु: "थकाइ त लाग्छ, तर बेलुका तिमीसँग यसरी बस्दा सबै मेटिन्छ। तिम्रो कामको चाप नि?"

 सन्तोष: "मेरो पनि उस्तै हो, तर तिम्रो एउटा मुस्कानले दिनभरिको तनाव हराउँछ।"

#बाबारानी फिल्म हल र साना खुसीहरू,

गाइघाटको बाबारानी फिल्म हलमा जब कुनै नयाँ नेपाली फिल्म लाग्थ्यो, सन्तोषले पहिल्यै टिकट बुक गरिसकेका हुन्थे। फिल्म हेर्दै गर्दा अँध्यारो हलमा इन्दुको हात बिस्तारै सन्तोषको हत्केलामा पुग्थ्यो। कहिलेकाहीँ फिल्म सकिएपछि अबेरसम्म बजारका गल्लीहरूमा हिँड्दै उनीहरू रात्रिकालीन खाना खाएर मात्र घर फर्कन्थे।

एकदिन हलबाट निस्कँदा सन्तोषले जिस्कँदै भने, "फिल्मको हिरोभन्दा त मलाई हाम्रै कथा अलि बढी रोमान्टिक लाग्छ, तिमीलाई नि?"

इन्दुले उनको काँधमा टाउको राख्दै भनिन्, "फिल्म त पर्दामा सकिन्छ सन्तोष, तर हाम्रो फिल्म त अहिले सुरु हुँदैछ।"

उनीहरूको यो प्रेमिल यात्रा अब एउटा स्थायी बन्धनतर्फ अगाडि बढ्दै छ। 

#शनिबारको त्यो सुनहरा साइत,

शनिबार— इन्दुका लागि हप्ताभरिको थकान मेटाउने दिन मात्र थिएन, यो त सन्तोषसँग हराउने एउटा बहाना थियो। विद्यालयको घण्टी र विद्यार्थीका कोलाहलबाट टाढा, उनी आज अर्कै दुनियाँमा थिइन्। बिहानै सन्तोष आफ्नो मोटरसाइकल लिएर इन्दुको घर  अगाडि आइपुगे।

नीलो कुर्थामा सजिएकी इन्दुलाई देख्नेबित्तिकै सन्तोषले मुस्कुराउँदै भने, "आजको गन्तव्य अलि टाढा छ है, समालिनुहोला शिक्षिका ज्यू!"

#रामपुर–ठोक्सिलाको एकान्त र चतराको सुसेली; 

उनीहरू गाइघाटको कोलाहल छाडेर रामपुर–ठोक्सिलाको बाटो हुँदै अगाडि बढे। सप्तकोशीको किनारै–किनार जाँदा चिसो हावाले इन्दुको कपाल उडाउँदा सन्तोषको काँधमा ठोकिन्थ्यो। चतरा पुलमा केही बेर रोकिएर उनीहरूले कोशीको विशाल स्वरूपलाई नियाले।

एकान्त ठाउँमा पुगेपछि सन्तोषले बाइक रोके। वरपर हरियाली र अलि पर सुनसरीको फाँट देखिन्थ्यो। इन्दु एउटा ढुङ्गामा बसिन् र सन्तोष उनको छेवैमा।

इन्दु: "सन्तोष, कहिलेकाहीँ लाग्छ यो समय यहीँ रोकिए हुन्थ्यो। न स्कुलको हाजिरीको चिन्ता, न समाजको आँखा।"

सन्तोष: "समय त रोकिँदैन इन्दु, तर हामी यो समयलाई सम्झनामा कैद त गर्न सक्छौँ नि। हेर त, यो नदी जति बगे पनि कहिल्यै रित्तिँदैन, हाम्रो माया पनि त्यस्तै हो।"

उनीहरूले झोलामा बोकेको सामान्य खाजा बाँडेर खाए। त्यो एकान्तमा चराहरूको आवाजबाहेक अर्को कुनै संगीत थिएन, तर उनीहरूका लागि एकअर्काको श्वास नै सबैभन्दा मधुर धुन थियो।

धरानको भानुचोक र बिराटनगरको झिलिमिली

त्यसपछि उनीहरूको यात्रा धरान तर्फ सोझियो। बुढासुब्बा मन्दिरमा धागो बाँध्दै इन्दुले मनमनै केही मागिन्। सन्तोषले जिस्क्याउँदै सोधे, "के माग्यौ? मलाई नभनी हुँदैन नि फेरि।"

इन्दुले लजाउँदै भनिन्, "माग्नुपर्ने कुरा त मेरै अगाडि छ, अब त मात्र साथ मागेकी हुँ।"

साँझ पर्नै लाग्दा उनीहरू बिराटनगर पुगे। सहरको झिलिमिली, मान्छेहरूको चहलपहल र त्यहाँको आधुनिकताका बीचमा पनि उनीहरू एकअर्काको हात समातेर यसरी हिँडिरहेका थिए, मानौँ पुरै सहर उनीहरूकै स्वागतमा सजाइएको होस्। एउटा रेस्टुरेन्टको बार्दलीमा बसेर डिनर खाँदै गर्दा दुवैका आँखामा एउटा छुट्टै चमक थियो।

#कहिल्यै साँझ नपरे हुन्थ्यो...

फर्कने बेला भयो। रात ढल्कँदै थियो। मोटरसाइकलमा पछाडि बसेकी इन्दुले सन्तोषलाई अझ कसिलो गरी समातिन्। गाइघाट नजिकिँदै गर्दा इन्दुको मन भारी हुन थाल्यो।

इन्दु: (अलि मलिन स्वरमा) "सन्तोष, यो बाटो कहिल्यै नसकिए हुन्थ्यो जस्तो लागिरहेछ। किन यो साँझ यति छिट्टै परेको होला? फेरि भोलिदेखि त्यही मेसिन जस्तै दैनिकी..."

सन्तोष: "साँझ नपरी त फेरि भोलिको उज्यालो आउँदैन नि इन्दु। हाम्रो त झन् नयाँ बिहानी सुरु हुनै बाँकी छ।"

इन्दुलाई घरको गेटमा छोड्ने बेला दुवैका पाइला अगाडि बढ्न मानिरहेका थिएनन्। सन्तोषले बिस्तारै उनको निधारमा चुम्बन गर्दै भने, "अब यो 'छुटिने र भेट्ने' क्रमलाई एउटै छतमुनि ल्याउने बेला आएको छ।"

इन्दु भित्र पसिन्, तर उनको मन भने अझै सन्तोषको मोटरसाइकलको आवाजसँगै टाढा कतै गुडिरहेको थियो।

क्रमशः भाग दुई अर्को भागमा।

सामाजिक सञ्जाल