Today Mandu

 नमस्कार म इन्दु प्रस्तुत छ, 'गाइघाट डायरीज' को अर्को भाग: भाग २: मनको आँधी र मौनताको दूरी आइतबारको बिहानी। अघिल्लो दिनको यात्राको थकान शरीरमा भए पनि मनमा भने अझै चतराको चिसो हावा र धरानको त्यो न्यानो साथको महसुस जीवितै थियो। इन्दु बिहानै तयार भएर विद्यालयतर्फ लागिन्। हातमा चक र डस्टर भए पनि उनको ध्यान भने मोबाइलको स्क्रिनमा थियो— कतै सन्तोषको म्यासेज आयो कि? यता सन्तोष आफ्नो ड्युटीमा व्यस्त थिए। दिउँसोको टन्टलापुर घाममा गेट बाहिर एउटी युवती अलि हतारिएको मुद्रामा आइन्। सेतो एप्रन झोलामा कोचेकी, गलामा स्टेथोस्कोप झुण्ड्याएकी— उनी थिइन् शोभा। सन्तोषले ठम्याउन केही बेर लाग्यो, तर जब उनले मुस्कुराउँदै "सन्तोष, चिनिनौ मलाई?" भनिन्, सन्तोषको दिमागमा १० वर्ष अगाडिको स्कुलको कक्षाकोठा नाच्यो। "शोभा? तिमी यहाँ?" सन्तोषको स्वरमा आश्चर्य र खुसी दुवै थियो। "हो नि, म अहिले यहीँको अस्पतालमा नर्सिङ अफिसर छु। तिमी त कति बदलिएछौ!" उनीहरूबीच पुराना दिनका कुरा भए। नम्बर साटासाट भयो। शोभाको हँसिलो स्वभाव र पुराना यादहरूले गर्दा सन्तोषले समय बितेको पत्तै पाएनन्। #मौनता...

 शीर्षक: मेरो एउटा जंगली रहर हामी भेट्नेबित्तिकै तिमीले एक शब्द पनि नबोल। सिधै मलाई आफ्ना बलिया पाखुरामा बेर, र भुइँबाट उचालेर ओछ्यानसम्म लैजाऊ। मेरा लुगाहरू हतारिँदै फुकाल, र तिम्रो त्यो मौन आक्रामकताले मेरो सारा होस उडाओस्। म चाहन्छु, हाम्रो मिलनमा शब्दको होइन, केवल हाम्रा भारी सासको संवाद होस्। तिम्रा ताता ओठहरूले मेरो छातीको उभार, नाङ्गो पेट हुँदै त्यो सबैभन्दा गोप्य गहिराइसम्म चुमुन्। मेरा खुट्टाहरू सुम्सुम्याउँदै, मलाई पूरै उल्टो पल्टाएर मेरो नाङ्गो पिठ्युँमा तिम्रो तातो सास र ओठ घोटियोस्। तिम्रो त्यो स्पर्शले मेरो शरीरमा यस्तो आगो बालिरहोस् कि म आफैँ छटपटाउन थालूँ। ठीक त्यही पछाडिको अवस्थाबाट, तिमी मभित्र आफ्नो त्यो कडा वेग धकेल। सुरुको त्यो झट्कामा मलाई अलिकति दुख्न सक्छ, म चिच्याउन सक्छु, तर तिमी कुनै हालतमा नरोकिनू। त्यो हल्का दुखाइलाई तिम्रो लगातारको जंगली प्रहारले एउटा गहिरो मज्जामा बदलिदेओस्। म त्यो दुखाइ र मज्जाको दोसाँधमा आफ्नै ओठ टोक्दै हराउन चाहन्छु। त्यसपछि मलाई सुल्टो फर्काएर, मेरा ओठहरूलाई बेस्सरी चुम्दै तिम्रो रफ्तार अझै बढाऊ। तिम्रो त्यो गहिरो प्रहार अझै छिटो ...

 "आमा ए आमा, हैन कता हुनुहुन्छ ?" पसलको काम सकेर बेलुकीपख घर आएको थिएँ । मेरो घरमा आमा र म मात्र थियौँ। बा ईन्डियन लाहुरे हुनुहुन्थ्यो तर उहाँ लडाईं लड्न जाँदा शहिद हुनुभएको थियो । आफु मरेर पनि उहाँको पेन्सनले हाम्रो घरमा केही राहत मिलेको थियो । केही मात्रामा हुने खाने नै थियौँ हामी । म दिनमा, कलेज सँगसँगै म आफ्नै किराना होलसेल पसल चलाउँछु । कलेजबाट उताउतै बाट म पसल जाने गर्थे। मेरो आवाज सुनेर आमाले भन्नुभयो, "ए आईस् बाबू, म टिभीमा समाचार हेर्दै थिएँ । माथी नै आईज न ।" photo social media आमाको कुरा सुनेर म माथि गएँ अनि भने, "कति टिभी हेर्नू हुन्छ आमा, आँखा कमजोर हुन्छ ।" आमाले भन्नुभयो, "हेर्न टिभीमा बिचरा ३ साल बिदेश गएर आएको केटाको श्रिमती अर्कैसँग पोइला गईछे । बिचरा कति दुख गरेर कमाएको थियो होला । छोरा र छोरी बिचल्ली बनाएर पोईला गईछे ।" मैले भने, "त्यस्तै हो के आमा बुढा बिदेशमा कमाउने छ भनेर आँखा छलेर दुनियाँ परपुरुषसँग नादिँदै हिँड्छन् अनि बुढा आउने बेला भएपछि सबै सम्पति कुम्लाएर पोईला जान्छन् । यस्तै आईमाईहरूले गर्दा समाजमा नराम्रो असर ...

 उसले मेरो मन बुझेको थियो, मेरो पीडा देखेको थियो । त्यै भएर मेरो खुशीको साथसाथै मेरो बा को पनि खुशी देख्न चाह्यो । यो देखेर उ प्रति माया झन् बढेर आयो । केही नसोचि अँगालो हालें। मेरो अँगालोको स्पर्समा उसले म भित्रको मायाको कमि महसुस गरेको थियो । हरेक पलमा साथदिने उ मात्र मेरो  सहयात्री थियो तर समाजले हाम्रो सम्बन्ध कहिल्यै स्विकार गर्न सक्ने थिएन । तरपनि मैले सबै भुलेर जोरले अँगालेको थिएँ । धेरै बेरसम्म अँगालेर भोको उसको मायाको प्यासलाई भर्दै थिएँ । म कृष्णको माया बन्न चाहन्थे तर यो कसरी सम्भव छ त ? मसँग जवाफ थिएन । उसलेपनि जोरले अँगालेको थियो । खाना पकाउन छोडेर उसको अँगालोमा हराएकी थिएँ । अकास्मत त्यो दृश्य बा ले देखेर "माया" भन्दै नजिक आए बा ले देख्नुभयो मैले अँगालेको कृष्णलाई । सबैले देख्दा त्यो दृश्यलाई नराम्रै नजरले हेर्थे होला। बा ले मुर्मुरींदै भन्नुभयो, "के गरेकी छोरी यस्तो, हलीसँग टाँसिएर, गाउँलेले देखे भने कुरा काट्छन् । जमिन्दारले थाहा पाएभने मार्छन् किन यस्तो गरेकी ? हे भगवान के दशा आईलाग्यो । बा टाउकोमा हात राखेर खुईय गर्दै बसे । अनि फेरि मनमा के सोच आयो कुन्...

 आजका केही महत्त्वपूर्ण कुराहरू 😊😊 १. सबैभन्दा पहिले घरभित्र हुने असमानताको विरुद्धमा आवाज उठाउनुहोस्। यदि तपाईंलाई यो असमानता सामान्य लाग्छ भने, तर्कसंगत ढंगले सोच्नुहोस् कि यो किन सामान्य लाग्नुपर्छ? २. बुबा वा श्रीमान जतिसुकै धनी भए पनि, आफ्नो पैसा आफैं कमाउनुहोस्। आर्थिक आत्मनिर्भरता नै आफ्ना निर्णयहरू आफैं लिन सक्ने स्वतन्त्रताको साँचो हो। ३. आफ्ना सम्बन्धहरू आफैं रोज्नुहोस् र ती सम्बन्धहरू आपसी सम्मान र प्रेमको आधारमा हुनुपर्छ। जुन सम्बन्धले मनलाई सधैं दुखी, कुण्ठित र बेचैन बनाउँछ, त्यसबाट मुक्ति पाउने दिशामा सोच्नुहोस्। सम्झनुहोस्, एउटा गलत सम्बन्धमा रहनुभन्दा एक्लै बस्नु लाख गुणा राम्रो हो। ४. घरको काममा पुरुषहरूको पनि दायित्व निर्धारण गर्नुहोस्। धेरै काम गर्दा महिलाले प्रशंसा त पाउलान्, तर त्यसले उनीहरूको आफ्नो 'क्वालिटी टाइम' (गुणस्तरीय समय) गुम्छ। ५. समाजले बनाएको लैङ्गिक फ्रेम (Gender frame) मा न त आफू फिट हुनुहोस्, न आफ्ना बच्चाहरूलाई हुन दिनुहोस्। ६. निरन्तर पढ्नुहोस्, घुम्नुहोस् र नयाँ सीपहरू विकास गर्नुहोस्। आफूभन्दा राम्रो समझ भएका मानिसहरूको संगतबाट फाइदा लि...

 "आज त बुबालाई वृद्धाश्रम छोडेर आउलाौँ, तर भोलि आफ्नै छोराले त्यही गेटमा छोड्दा कस्तो महसुस होला?" 💔 बनेपा बजारको त्यो सुविधायुक्त घरमा सन्नाटा छाएको थियो। आमाको मृत्युपछि बुबाको स्मृति धुमिल हुँदै गएको थियो। कहिलेकाहीँ उनी आफ्नै छोरालाई चिन्दैनथे, त कहिलेकाहीँ ओछ्यानमै दिसा-पिसाब गरिदिन्थे। यो सब देख्दा बुहारीको धैर्यको बाँध टुटिसकेको थियो। "हेर हेर, फेरि लुगामै! म कति सफा गरूँ? मलाई यो गन्धले वाकवाकी लागिसक्यो," उनले श्रीमान्‌लाई झर्कदै भनिन्, "कि त यिनलाई वृद्धाश्रम लैजाऊ, नत्र म आजै छोरा लिएर माइत जान्छु। म नर्स होइन, बुहारी हुँ!" ​छोरा दोधारमा थियो। एकातिर श्रीमतीको जिद्दी, अर्कोतिर जन्मदिने बुबा। अन्ततः परिस्थितिको अगाडि ऊ झुक्यो। उसले बुबालाई काठमाडौँ घुमाउने बहानामा गाडीमा बसायो। गाडी गुड्दै गर्दा छोराको मनभित्र एउटा भयानक आँधी चलिरहेको थियो। ऊ मनमनै सोचिरहेको थियो— 'म के गर्दैछु? जुन हात समातेर मैले हिँड्न सिकेँ, त्यही हातलाई आज पराईको जिम्मा लगाउन जाँदैछु? के म यति सारो लाचार भएँ? बुबाले त म सानो छँदा कहिल्यै मलाई बोझ ठान्नुभएन, तर आज मलाई उ...